وی با اشاره به اینکه این عارضه معمولاً با عنوان «هایپرتروفی بطن چپ» شناخته می‌شود، تصریح کرد: بافت عضلانی قلب در مواجهه با افزایش بار کاری یا نقص‌های ساختاری، برای پمپاژ خون ناچار به فعالیت بیشتر بوده و این انقباض مداوم در بلندمدت منجر به افزایش ضخامت دیواره‌ها و سفتی عضله قلب می‌شود.

 

دکتر کشتکار ، عوامل ایجادکننده این وضعیت را در سه دسته اصلی دسته‌بندی کرد:

۱. افزایش بار فشار (شایع‌ترین علت):فشار خون بالا و مزمن: اصلی‌ترین عامل ضخیم شدن بطن چپ است؛ چرا که قلب برای غلبه بر مقاومت عروق ناچار است با نیروی مضاعفی کار کند.تنگی دریچه آئورت: مقاومت در مسیر خروجی خون، فشار شدیدی بر بطن وارد می‌کند.

 

۲. بیماری‌های اولیه عضله قلب (کاردیومیوپاتی‌ها):

 شامل کاردیومیوپاتی‌های ژنتیکی (HCM) و بیماری‌های ارتشاحی نظیر آمیلوئیدوز قلبی که با رسوب پروتئین‌های غیرطبیعی باعث اختلال جدی در عملکرد قلب می‌شوند.

۳. علل فیزیولوژیک (قلب ورزشکار):

 ورزش‌های سنگین هوازی و استقامتی طولانی‌مدت که هایپرتروفی خوش‌خیم و برگشت‌پذیری را ایجاد می‌کنند.

 زنگ خطرهای بالینی و علائم هشدار

 

دکتر سودابه کشتکار با تأکید بر اینکه ضخیم شدن دیواره قلب به مرور زمان منجر به اختلال در مرحله پرشدن قلب (نارسایی دیاستولیک) می‌شود، افزود: تنگی نفس هنگام فعالیت یا در حالت درازکش (Orthopnea)، خستگی زودرس، دردهای قفسه سینه مشابه آنژین، تپش قلب و آریتمی‌های قلبی (مانند فیبریلاسیون دهلیزی) و سرگیجه یا سنکوپ از مهم‌ترین تظاهرات بالینی این عارضه هستند.

 

 راهکارهای تشخیصی و پیشگیری

 

این پزشک متخصص ، اکوکاردیوگرافی را تست خط اول و طلایی برای سنجش ضخامت دیواره‌ها و ارزیابی عملکرد قلب دانست و خاطرنشان کرد: استفاده از الکتروکاردیوگرام (ECG) و ام‌آر‌آی قلب (Cardiac MRI) نیز در افتراق انواع کاردیومیوپاتی‌ها نقش کلیدی دارند.

وی در پایان تاکید کرد: کنترل دقیق فشار خون، درمان به‌موقع علت زمینه‌ای و پایش منظم با اکوکاردیوگرافی، سنگ‌بنای مدیریت اصولی سلامت قلب و جلوگیری از پیشرفت این عارضه به سمت نارسایی‌های قلبی است.